Do najbliższego przystanku naprzeciw ogródków "Marzenie" mam ok. kilometra - pieszo. Jestem starszą osobą z problemami reumatologicznymi. Gdy jest ciepło, i czuję się lepiej - jakoś dojdę powolutku do przystanku. Ale często jest deszcz, silny wiatr, śnieg czy odwrotnie - palący skwar.
Idąc z trudem, marzę, że któregoś dnia jakiś dobry duch postawi przystanki autobusowe wzdłuż mojej ulicy. I zobaczę zatrzymujący się autobus - choćby co godzinę, a w wakacje co dwie - trzy godziny. Są przecież w taborze MPK małe autobusiki, które nie napędzą kosztów zużycia paliwa. Są dogodne miejsca na zrobienie zatoczek, gdzie mógłby zatrzymywać się taki autobus - choćby na obszernym parkingu przed nieużytkowanym wielkim domem pana Pastuchy, czy niezagospodarowanymi (lokalowo) działkami budowlanymi. Sądzę, że ucieszyliby się zarówno starsi mieszkańcy, a jest ich na osiedlu coraz więcej, bo osiedle bardzo się zestarzało, jak i właściciele dużego sklepu odzieżowego, usytuowanego nieopodal. Bo nikt, kto nie dysponuje samochodem,nie trafi do tego sklepu. A nie wszyscy posiadają samochód. Pozostają taksówki, których ilość na przeszło trzydziestotysięczne miasto jest skandalicznie mała. I najczęściej telefon na postoju taxi milczy... Chyba, że człowiek zaciśnie zęby i pieszo, z bólem, pokona kawał drogi. Polecam ten temat władzom miasta pod rozwagę...
Jakiś czas temu wyremontowano i przerobiono część ulicy Granicznej. Poprowadzono chodnik i ścieżkę rowerową.
Jednak chodnik urywa się na skrzyżowaniu Granicznej z ulicą Gałczyńskiego - tuż przed ogródkami działkowymi "Słoneczne" - a ścieżka rowerowa prowadzi dalej - aż do skrzyżowania z Urzędowską.
Biada tym, którym zachce się spaceru tym odcinkiem. Rowerzyści czują się na ścieżce rowerowej pełnoprawnymi użytkownikami i jadą bez pardonu - nie patrząc, czy ktoś spaceruje z dziećmi, czy z psem. Jestem babcią trójki maluchów, z którymi wybrałam się na spacer. Rowerzysta wjechał na mnie i dzieci spacerujące z lalkami w wózkach. Na zwróconą uwagę usłyszałam w odpowiedzi mnóstwo niewybrednych słów, z których epitet "krowa" należy do mniej obelżywych. Czuję się bardzo poniżona jako mieszkaniec, któremu przysługują równe prawa korzystania z rekreacji. Rowerzyści są jednak górą, bo o nich pomyślano, przerabiając tę ulicę. O pieszych nie pomyślał nikt. Albo pomyślał - bardzo krótkowzrocznie, że rowerzyści zachowają się kulturalnie. Nic z tych rzeczy, bo incydenty nasilają się szczególnie w okresie letnim, gdy okoliczni mieszkańcy wychodzą na spacer ze swoimi pieskami. Idąc cały czas drżą, czy np maleńkiego yorczka zdołają pochwycić w porę spod kół nadjeżdżającego roweru. Bo rowerzyści nawet nie fatygują się użyć dzwonka.
Czy ktoś z władz miasta potrafi rozwiązać ten problem?